yine midem ağrıyor.. çok ağrıyor, bulanıyor.. sıkıldım bu halden, üzülmekten sıkıldım.. ağlamaktan.. ne zaman evime gelsem bütün bunlar daha fazla oluyor. daha fazla üzülüyorum, ağlıyorum.. eve gelmek istemez oldum artık tamamen.. ne oluyorsa bu evde oluyor.
çok ağrıyor ya napsam ki.. hastane iğne falan fayda edermi ki? sanmam ne değişecek ki.. böyleyken bu durumdayken.. ölümümüze az kaldı zaten sabret midecim :)) .. sende bende kurtulcaz bu ağrılardan artık.. bu sıkıntılardan gözyaşlarından.. 21 yılım geçti gitti.. en az 7 yılı falan ağlamakla geçmiştir. özür dilerim kendimden bi mutlu edemedin. hep üzmelerine izin verdim, ağlatmalarına .. kimin buna hakkı vardı peki..hiç kimsenin.. neden izin verdim bana bunu yaşatmalarına yapmalarına.. ben bu kadar değersizmiydim ki bu kadar önemsiz.. kimsenin kaybetmekten korkmadığı, umursamadığı biri nasıl oldum ben.. nasıl  üzebildiler, ağlatabildiler, kıyabildiler, acıtabildiler.. gerek var mıydı hiçte birşey yapmamışken ben kimseye.. ne zevk aldılar bu kadar acıtıp ağlatınca beni.. mutlu mu oldular.. olmuşlar demek ki devam ettiklerine göre. nasıl ya kendimiş zavallı gibi hissediyorum. yine nefret ediyorum kendimden nasıl bunlara izin verdim diye.. nasıl bunlar bana olur diye..benim aptallığım ama benim salaklığım izin vermeseydim yapamazlardı böyle .. kusucam galiba.. :S:S